Maandag 9 mei was een dag die in ingreprent stond in ons geheugen. Na verschillende weken van voorbereidend werk – vertalingen, ondertiteling, editie van de videos – was de dag daar waarop al onze ideeën werkelijkheid werden! Valéry, Sarah, Lara, Débora, Natalia, María, Carolina en ikzelf droegen allemaam ons steentje bij, zodat dit international debat een success kon zijn… en dat was het, daar bestaat geen twijfel over! Proficiat aan iedereen!
Mostrando entradas con la etiqueta Artikelen in het Nederlands. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Artikelen in het Nederlands. Mostrar todas las entradas
sábado, 4 de junio de 2011
lunes, 11 de enero de 2010
Sinterklaas, je zou er meer over moeten weten
Als ik hier in Argentinië over Sinterklaas vertel dan vraagt iedereen meteen of hij dezelfde persoon als de kerstman is. Nee, zullen de meeste Nederlanders zeggen, het is een heel ander feest. Dat is eigenlijk niet helemaal waar. De Kerstman is namenlijk gebaseerd op onze Sint, naar Amerika gebracht door de eerste bewoners van New York (destijds Nieuw Amsterdam geheten), die ook zo ver van huis niet zonder het heerlijk avondje konden. Wist je overigens dat men ook Sinterklaas viert in België, de Nederlandse Antillen en Suriname, Luxemburg, Oostenrijk, delen van Duitsland, Polen en Tjechië? Maar lang niet op de enthousiaste manier zoals wij het vieren natuurlijk.
De geschiedenis van dit fantastische feest gaan terug tot de Oudheid. Sint Nicolaas van Myra (in het huidige Turkije) was een bisschop die leefde in de vierde eeuw. Het zou een zeer gulle persoon zijn geweest waar meerder wonderen aan zijn toegeschreven. Zo zou hij naar naar verluid drie kinderen tot leven hebben gewekt. Overigens arriveert Sinterklaas waarschijnlijk per boot omdat Sint Nicolaas in Spanje de beschermheilige van de zeemannen is.
Twee zomers terug heb ik het graf van Sinterklaas in Bari, Zuid-Italië bezocht. Ik kon mijn tranen met moeite bedwingen. Het is net als met God (in mijn geval), als je in je kindertijd heel erg hebt geloofd in iets dan gaat dat eigenlijk nooit over. Gelukkig ontvangt hij daar nog veel devote bezoekers, het is namenlijk dé heilige van de Russisch-orthodoxe kerk. Duizend jaar lang werd deze heilige alleen in het Oosten vereerd, maar sinds de dertiende eeuw wordt zijn sterfdag, zes december, ook door Europese christenen gevierd. In die tijd zetten arme kindjes ook voor het eerst hun schoen in Utrecht. In de zestiende eeuw werd het een echt familiefeest.
Aan de christelijke basis werden heidense elementen toegevoegd. Odin (zie afbeelding), een
Germaanse god, bewoog zich ook voort op een wit paard. Zijn helpertje droeg net als Piet een roede, een oud vruchtbaarheidssymbool. Aanvankelijk werd Zwarte Piet als een demoon beschouwd die door Sint Nicolaas werd verplicht tot het uitvoeren van nobele daden, of als een door de Sint gered Ethiopisch kindje. Je kan hem ook interpeteren als een schaduw uit ons slavenverleden, een reden waarom enkele mensen van Antilliaanse maar ook van overige afkomst zich verzetten tegen dit element. De kinderen zelf maken er natuurlijk geen probleem van, die stellen zich voor dat Piet ‘s avonds na het douchen afgezien van wat roetresten in zijn oren schoon en blank zijn bed inkruipt. Persoonlijk vind ik een zin uit ‘Sinterklaas Kapoentje’ verontrustender: “Ook al ben ik zwart als roet, ‘k meen het wel goed”.
Sinterklaas heeft naast hele oude ook veel realitief nieuwe elementen. Zo heb ik ooit heb ik gehoord dat de meeste liedjes zijn verzonnen door slechts één schoolmeester in de negentiende eeuw (dat verklaard meteen hun educatieve karakter), een minder lange en interessante geschiedenis dus. Wel vind ik het een leuk weetje dat de goedheiligman tot de Tweede Wereldoorlog maar één hulpje had, maar dat de Canadese gealieërden bijna allemaal wilden meehelpen bij dit gezellige feest, sindsdien zijn ze dus met meerderen.
Elk jaar aan het begin van pakjesavond gingen mijn opa en oma naar de gang om hun pakken aan te doen, opa verkleed als Sint en oma als Piet. Ik heb ze zich nooit zo zien vermaken als tijdens die avonden. Wat jammer dat ik er in 2005 niet was toen mijn opa besloot Sinterklaas te imiteren die op zijn beurt Ali B imiteerde. Een jaar later overleed mijn oma op 2 december. Natuurlijk hadden we niet echt zin om het groots te vieren, dus speelden we enkel het dobbelspel. Een jaar later kwam de vreugde weer terug, en mijn opa trok zijn pak weer aan. Vorig jaar was hij al in de laatste maanden van zijn leven. Door twee herseninfarcten niet meer in staat te communiceren, at hij mee maar vertrok hij voor het dobbelspel begon. Deze december was ik in Argentinië, iedereen die het maar horen wil vertellende over dit speciale feest, wat voor mij vooral het feest van de opa is, mijn opa, die volgens mij niet toevallig Jan Nicolaas heette.
Noortje Peverelli, Nederlandse stagiair
De geschiedenis van dit fantastische feest gaan terug tot de Oudheid. Sint Nicolaas van Myra (in het huidige Turkije) was een bisschop die leefde in de vierde eeuw. Het zou een zeer gulle persoon zijn geweest waar meerder wonderen aan zijn toegeschreven. Zo zou hij naar naar verluid drie kinderen tot leven hebben gewekt. Overigens arriveert Sinterklaas waarschijnlijk per boot omdat Sint Nicolaas in Spanje de beschermheilige van de zeemannen is.Twee zomers terug heb ik het graf van Sinterklaas in Bari, Zuid-Italië bezocht. Ik kon mijn tranen met moeite bedwingen. Het is net als met God (in mijn geval), als je in je kindertijd heel erg hebt geloofd in iets dan gaat dat eigenlijk nooit over. Gelukkig ontvangt hij daar nog veel devote bezoekers, het is namenlijk dé heilige van de Russisch-orthodoxe kerk. Duizend jaar lang werd deze heilige alleen in het Oosten vereerd, maar sinds de dertiende eeuw wordt zijn sterfdag, zes december, ook door Europese christenen gevierd. In die tijd zetten arme kindjes ook voor het eerst hun schoen in Utrecht. In de zestiende eeuw werd het een echt familiefeest.
Aan de christelijke basis werden heidense elementen toegevoegd. Odin (zie afbeelding), een
Germaanse god, bewoog zich ook voort op een wit paard. Zijn helpertje droeg net als Piet een roede, een oud vruchtbaarheidssymbool. Aanvankelijk werd Zwarte Piet als een demoon beschouwd die door Sint Nicolaas werd verplicht tot het uitvoeren van nobele daden, of als een door de Sint gered Ethiopisch kindje. Je kan hem ook interpeteren als een schaduw uit ons slavenverleden, een reden waarom enkele mensen van Antilliaanse maar ook van overige afkomst zich verzetten tegen dit element. De kinderen zelf maken er natuurlijk geen probleem van, die stellen zich voor dat Piet ‘s avonds na het douchen afgezien van wat roetresten in zijn oren schoon en blank zijn bed inkruipt. Persoonlijk vind ik een zin uit ‘Sinterklaas Kapoentje’ verontrustender: “Ook al ben ik zwart als roet, ‘k meen het wel goed”.Sinterklaas heeft naast hele oude ook veel realitief nieuwe elementen. Zo heb ik ooit heb ik gehoord dat de meeste liedjes zijn verzonnen door slechts één schoolmeester in de negentiende eeuw (dat verklaard meteen hun educatieve karakter), een minder lange en interessante geschiedenis dus. Wel vind ik het een leuk weetje dat de goedheiligman tot de Tweede Wereldoorlog maar één hulpje had, maar dat de Canadese gealieërden bijna allemaal wilden meehelpen bij dit gezellige feest, sindsdien zijn ze dus met meerderen.
Elk jaar aan het begin van pakjesavond gingen mijn opa en oma naar de gang om hun pakken aan te doen, opa verkleed als Sint en oma als Piet. Ik heb ze zich nooit zo zien vermaken als tijdens die avonden. Wat jammer dat ik er in 2005 niet was toen mijn opa besloot Sinterklaas te imiteren die op zijn beurt Ali B imiteerde. Een jaar later overleed mijn oma op 2 december. Natuurlijk hadden we niet echt zin om het groots te vieren, dus speelden we enkel het dobbelspel. Een jaar later kwam de vreugde weer terug, en mijn opa trok zijn pak weer aan. Vorig jaar was hij al in de laatste maanden van zijn leven. Door twee herseninfarcten niet meer in staat te communiceren, at hij mee maar vertrok hij voor het dobbelspel begon. Deze december was ik in Argentinië, iedereen die het maar horen wil vertellende over dit speciale feest, wat voor mij vooral het feest van de opa is, mijn opa, die volgens mij niet toevallig Jan Nicolaas heette.
Noortje Peverelli, Nederlandse stagiair
jueves, 3 de diciembre de 2009
Empanadas, requiem en Brazilianen in Lederhösen
Met een Argentijnse mede-stagiaire en haar vrienden ben ik pas ‘empanadas’ en pizza gaan eten. Empanadas zijn een soort pasteitjes/kleine calzoni, gevuld met bijvoorbeeld gehakt, ham en kaas of groenten. Tegen elven denk ik dat we pas aan de maaltijd begonnen en het duurde lang voordat ik mijn bord leeg had. Dat gebeurd me hier wel meer, en dat komt omdat mijn Argentijnse tafelgenoten meestal veel praten tijdens het eten, waar je dan natuurlijk wel op wilt reageren. (Ik zal ze maar niet vertellen dat er Nederlandse gezinnen bestaan, vooral die van voor mijn generatie, waar spreken tijdens de maaltijden verboden is.) Het restaurant zat op dat tijdstip nog tjokvol, ook met kleine kinderen die vechtten tegen de slaap. Mijn moeder sprak op de camping in Italië altijd schande van ouders die hun kinderen zo laat ophouden, maar ook hier is het gewoon je kleintjes al vroeg in te leiden in het nachtelijk leven.
In Nederland betekent uitgaan snel een bezoek aan de kroeg, restaurant of bioscoop maar hier ben ik meteen al naar het theater en een klassiek concert geweest geweest. Het nichtje van een Argentijnse vriend gaat naar een “muzikale middelbare school” en trad op in een kerk in Saavedra, een wijk in het noorden van het centrum. Het heilige huis zat vol met trotse familieleden die met behulp van mobieltje en camera vochtten tegen het voorbijgaan van de tijd. De serene sfeer in combinatie met de zuivere tonen waren ontroerend. Wel jammer dat de Argentijnen, die volgens mij vanaf hun geboorte al kunnen spreken, dit ook op dat moment niet konden laten. Dat ze zo sociaal zijn heeft echter ook veel voordelen. Toen ik iemand voorbij zag komen met ‘mate’ (een soort kruidenthee, de nationale drank) vertelde ik de vriend dat ik het nog steeds niet had geproefd, natuurlijk net zo hard zodat de jongen het kon horen en niet anders kon dan mij zijn beker aanbieden.
Ook op de stichting ben ik lekker cultureel bezig. Vrijdag 16 november vond in een talencentrum in Recoleta -een sjieke wijk in het centrum- ‘Global Village’ plaats. Dit is een culturele markt die jaarlijks en overal ter wereld wordt georganiseerd door AIESEC, de grootste studentenvereniging ter wereld die studenten helpt aan een uitdagende stage. Het doel van deze markt is simpel, de locals in contact brengen met andere culturen. Dit soort dingen vind ik altijd interessant, bovendien wil ik graag samenwerken met AIESEC en ambassades in het kader van mijn project om meer buitenlandse stagiaiars naar Argentinië te halen.
De participerende landen (onder andere Nederland, Finland, Tjechië, Brazilië, Colombia, Mexico, Canada, India en China) die vertegenwoordigd werden door voornamelijk medewerkers van de desbetreffende ambassades hadden een stand met informatie, objecten en lekkernijen uit hun land en hielden een presentatie met video. Ik leerde dat Brazilië de grootste Afrikaanse en Japanse gemeenschap heeft (buiten die landen om) en Colombia één van de landen ter wereld is met de grootste bio-diversiteit. Ik proefde een Indiaas groente-anijspasteitje en zag op een video Duitse Brazilianen gekleed in Lederhosen tijdens hun Oktoberfest de straten van Rio onveilig maken. In Latijns-Amerika is cultuur niet zo gebonden aan landsgrenzen als in Europa. Ook kreeg ik het adres van het lekkerste Mexicaanse restaurant in Buenos Aires. Het geluid van de wat oubollige –en daarom grappige- video over Nederland deed het helaas niet goed, zodat het meisje (rechts op de foto) zelf commentaar moest geven. De kruidkoek gemaakt door de Nederlandse moeder van een Argentijns meisje van AIESEC maakte het goed. De Argentijnen waren vooral onder de indruk van de bloemvelden en hagelslag, en leerden dat mijn land land geen Sodom of Gomorra is maar ons drugs- en prostitutiebeleid juist wangedrag tegengaat.
In Nederland betekent uitgaan snel een bezoek aan de kroeg, restaurant of bioscoop maar hier ben ik meteen al naar het theater en een klassiek concert geweest geweest. Het nichtje van een Argentijnse vriend gaat naar een “muzikale middelbare school” en trad op in een kerk in Saavedra, een wijk in het noorden van het centrum. Het heilige huis zat vol met trotse familieleden die met behulp van mobieltje en camera vochtten tegen het voorbijgaan van de tijd. De serene sfeer in combinatie met de zuivere tonen waren ontroerend. Wel jammer dat de Argentijnen, die volgens mij vanaf hun geboorte al kunnen spreken, dit ook op dat moment niet konden laten. Dat ze zo sociaal zijn heeft echter ook veel voordelen. Toen ik iemand voorbij zag komen met ‘mate’ (een soort kruidenthee, de nationale drank) vertelde ik de vriend dat ik het nog steeds niet had geproefd, natuurlijk net zo hard zodat de jongen het kon horen en niet anders kon dan mij zijn beker aanbieden.
Ook op de stichting ben ik lekker cultureel bezig. Vrijdag 16 november vond in een talencentrum in Recoleta -een sjieke wijk in het centrum- ‘Global Village’ plaats. Dit is een culturele markt die jaarlijks en overal ter wereld wordt georganiseerd door AIESEC, de grootste studentenvereniging ter wereld die studenten helpt aan een uitdagende stage. Het doel van deze markt is simpel, de locals in contact brengen met andere culturen. Dit soort dingen vind ik altijd interessant, bovendien wil ik graag samenwerken met AIESEC en ambassades in het kader van mijn project om meer buitenlandse stagiaiars naar Argentinië te halen.
De participerende landen (onder andere Nederland, Finland, Tjechië, Brazilië, Colombia, Mexico, Canada, India en China) die vertegenwoordigd werden door voornamelijk medewerkers van de desbetreffende ambassades hadden een stand met informatie, objecten en lekkernijen uit hun land en hielden een presentatie met video. Ik leerde dat Brazilië de grootste Afrikaanse en Japanse gemeenschap heeft (buiten die landen om) en Colombia één van de landen ter wereld is met de grootste bio-diversiteit. Ik proefde een Indiaas groente-anijspasteitje en zag op een video Duitse Brazilianen gekleed in Lederhosen tijdens hun Oktoberfest de straten van Rio onveilig maken. In Latijns-Amerika is cultuur niet zo gebonden aan landsgrenzen als in Europa. Ook kreeg ik het adres van het lekkerste Mexicaanse restaurant in Buenos Aires. Het geluid van de wat oubollige –en daarom grappige- video over Nederland deed het helaas niet goed, zodat het meisje (rechts op de foto) zelf commentaar moest geven. De kruidkoek gemaakt door de Nederlandse moeder van een Argentijns meisje van AIESEC maakte het goed. De Argentijnen waren vooral onder de indruk van de bloemvelden en hagelslag, en leerden dat mijn land land geen Sodom of Gomorra is maar ons drugs- en prostitutiebeleid juist wangedrag tegengaat.
Noortje Peverelli, Nederlandse stagiaire
Suscribirse a:
Entradas (Atom)